Daily Archives: 5 stycznia 2019

Ignacy Karpowicz

Jeden z najlepszych polskich pisarzy młodego pokolenia, prozaik i tłumacz literacki (przekłady literatury pięknej z języka hiszpańskiego, amharskiego i angielskiego). Czterokrotnie nominowany do Nagrody Nike (za powieści „Gesty”, „Balladyny i romanse”, „Ości” i „Sońka”), laureat Paszportu „Polityki” w 2011 roku za powieść „Balladyny i romanse”.

Urodził się w 1976 roku we wsi Słuczanka. Dzieciństwo i młodość spędził w Białymstoku. Na studia wybrał się do Warszawy, gdzie zgłębiał zagadnienia z zakresu iberystyki i afrykanistyki. Będąc na studiach rozpoczął swoją przygodę z podróżowaniem. Najpierw udał się do Afryki (Nubia, Egipt i Etiopia). Etiopię pokochał tak bardzo, że stała się jego pasją – to tu nauczył się i został tłumaczem z języka amharskiego. Przez kilka lat mieszkał w Kostaryce pracując jako tłumacz. Do Polski wrócił po premierze swojej pierwszej powieści.

Jako pisarz zadebiutował w 2006 roku powieścią „Niehalo”, która bardzo szybko dostała miano jednego z najbardziej obiecujących debiutów. Spytany po premierze czy czuje się pisarzem, podróżnikiem czy tłumaczem, odparł: „Na pewno nie jestem pisarzem. Ani podróżnikiem – mieszkam na karaibskiej prowincji, która niespecjalnie różni się od tej białostockiej. Może poza palmami i samogonem pędzonym z trzciny cukrowej”.

Rok po debiucie ukazały się kolejne powieści, w których Ignacy Karpowicz urzeka czytelnika niezwykłym wykorzystaniem języka polskiego przy opisywaniu fabuły, łamiąc konstrukcje frazeologiczne i logiczny porządek. Jego język jest żywy i plastyczny. W swoich powieściach Karpowicz często porusza tematykę miłosną w subtelny sposób ukazując rzeczywistość, w której żyją bohaterowie oraz ich codzienne rozterki. Poza powieściami autor pisze swoje felietony na łamach miesięcznika psychologicznego „Charaktery”.

Powieści Ignacego Karpowicza:

  • „Niehalo” (Czarne 2006, Wydawnictwo Literackie 2013) – Główny bohater Maciek, przedstawia nam swoje spojrzenie na świat, jako człowiek sfrustrowany partyjnymi układami, niskimi zarobkami i niepowodzeniami miłosnymi. Autor ukazuje w powieści swoje zirytowanie rzeczami „zastanymi, skostniałymi, takimi, które uznaje się za fundament polskiego społeczeństwa i traktuje jak jego niepodważalne cegiełki”.
  • „Cud” (Czarne 2007) – Ta powieść zaczyna się nietypowo – główny bohater umiera już na jej pierwszej stronie, ale bynajmniej nie opuszcza czytelnika przez resztę fabuły. Poprzez „Cud” autor przedstawia nam świat, w którym ludzie odzierają się z życia bezwolnie poddając się biegowi losu.
  • „Nowy Kwiat Cesarza” (Państwowy Instytut Wydawniczy 2007) – Jak mówi sam autor książka ta to coś pomiędzy powieścią a reportażem z podróży do Etiopii.
  • „Gesty” (Wydawnictwo Literackie 2008) – To wzruszająca powieść o samotności, która ukazuje ją w całkowitej odsłonie.
  • „Balladyny i romanse” (Wydawnictwo Literackie 2010) – Powieść o świecie bez bogów i bez jasno określonych granic wartości moralnych, w której autor porusza problematykę popkultury. Po ogromnej dawce szczerości w „Gestach” Karpowicz powraca do swego dawnego stylu pisania, by ponownie urzec czytelników zabawą językiem polskim.
  • „Ości” (Wydawnictwo Literackie 2013) – To pełna dowcipu i melancholii opowieść o zwyczajnych i niezwyczajnych ludziach.
  • „Sońka” (Wydawnictwo Literackie 2014) – To piękna i wzruszająca powieść, w której los stawia na drodze Sońki znanego dramatopisarza. Staruszka opowiada mu historię swojego życia.
  • „Miłość” (Wydawnictwo Literackie 2017) – Najnowsza powieść pisarza, w której ukazuje on jak trudna jest egzystencja ludzi próbujących dopasować się do ogólnie obowiązujących wzorców. Tylko miłość i prawda są w stanie uwolnić z takiego zniewolenia.